กูมาอัพไดนี้อีกแล้วคร๊าบบบ
ไดที่yenมันก็ปรับปรุงเว็บแบบใจเย็นมากกก
ถ้าชักช้ากูจาอัพที่นี้แมร็งตลอดไปเลยแสรดด!!!
แต่ก่อนจะอัพอะน่ะจ๊ะ อยากบอกว่า......
HapPy nEw yeAr 2007
แฮปปี้นิวเยียร์ มีเมียคนเดิมคร้า โย๊ววๆ
เหอะๆ ไปเคาท์ดาวที่ไหนกัน
กูอะหรอหน้าทีวีเหมือนทูกกกกปี
แต่ปีนี้ระทึกมากกกกก
วันที่31ไปดูหนังกับครอบครัวที่ซีคอน
ไนท์ แอ็ท เดอะ มิวเซียม อะ
ดูยังไม่ถึงครึ่งเรื่อง ไฟในโรงหนังก็เปิด
"เออ ขอโทษน่ะคับ พอดีข้างนอกมีการวางระเบิด"
เท่านั้นแหละคนแตกฮือ
พอกูออกจากโรงหนังได้ก็งง
"ไมข้างนอกไม่มีคนเลยว่ะ"
แมร็งออกไปกันหมดตั้งแต่ระเบิด
ก็ออกมาจากโรงหนังทุ่มกว่าๆเป็นกลุ่มสุดท้ายของห้างอะ
หวิดดับซะแล้วกู ไปไหนก็ไม่ได้
ทุกที่สั่งยกเลิกหมด เวรจิงๆ
โดดเดี่ยวมากกูคืนนั้น
แฟนสุดที่รักของกูก็ไปเที่ยวกับเพื่อนที่บางแสน
เยี่ยมมากกก....อุสาห์มาหาที่กทมอะน่ะ
แล้วก็ทิ้งเค้าอยู่คนเดียว เซ็งโคตรรรรร
พอใกล้จาเที่ยวคืนก็ส่งข้อความไปให้เพื่อนเกือบยี่สิบคน
เพื่อนๆได้กันหมดน่ะ แต่บางคนส่งไม่ถึงกูซะงั้น
โทรไปhbdน้องเทคด้วย แต่ส่งสัยเที่ยวอยู่เลยไม่รับ-*-
พอเที่ยงคืนก็โทรไปหาแฟนสุดที่รัก
แบบว่าเสียงดังมากกก ตะโกนคุยกันในโทสับอะน่ะ
"สวัสดีปีใหม่น่ะ มีความสุขมากๆน่ะ
ปีใหม่ขอให้มีแต่เค้าคนเดียวน่ะ
ดูแลตัวเองน่ะเค้าเป็นห่วง
เค้ารักตัวเองน่ะ"
คำอวยพรของแฟนสุดที่รักของกู
กูเลยตอบกลับไปว่า
"happy new yearน่ะที่รัก มีความสุขมากๆ
รักษาสุขภาพด้วยน่ะ เที่ยวบ่อยจิงๆเค้าเป็นห่วงน่ะ
รักเค้านานๆน่ะจ๊ะ แหะๆ
ดูแลตัวเองด้วยน่ะ
เค้ารักตัวเองเหมือนเดิมน่ะ"
คุยกับที่รักเสร็จก็คุยกับดูโอ้พักนึง
พออีกวันก็ไปกินข้าวที่ร้านติดกับซีคอน
ยังไม่เข็ดไงระเบิดอะ
กินเสร็จพ่อก็มาแว๊ะที่ชลซื้อเครื่องคิดเลขให้กู
อยากจาไปหาที่รักมากกกก แต่ไปไม่ได้
ห่างกันแค่คืบไง แต่กุต้องกลับระยองไปเอาของก่อน
พอเข้าก็รีบกลับมาที่หอตอนวันที่2มั้ง
แล้วกูก็มากทมอีกรอบ
ไปหาที่รักที่คลับนั่งรอที่รักทำงานถึง3ทุ่ม
แต่ก่อนหน้าที่จะไปคลับกูไปเดินที่สยามก่อน
เดินอยู่คนเดียวเปลี่ยวมากกกก
ไปซื้อขนมฝากที่รักด้วย
พอที่รักทำงานเสร็จก็กลับหอที่ลาดพร้าว
นั่งคุยกันหลายๆเรื่อง
ก็ดีเหมือนกัน คุยกันมากขึ้นจาได้เข้าใจกันมากขึ้น
บางคนอาจจะคิดว่าคู่กูดูแปลกๆน่ะ
โทรสับวันๆนึงก็ไม่ได้คุย
เจอก็ไม่ค่อยได้เจอกัน
จนเพื่อนหลายคนถามว่ามีปัญหาไรกันป่าวอะ
เห็นกูดูซึมๆ แต่จิงๆแล้วอะไม่มีอะไรหลอก
กูก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆน่ะที่เป็นห่วง
อีต่ายมันห่วงกูซะจนต้องพี่แอนโทรมาคุยกับที่รักกูเลย
ตอนนั่งคุยกันที่รักก็เล่าเรื่องที่คุยกะพี่แอน
หลายๆเรื่องอะ ทั้งมีคนโทรมา
แต่เรื่องนี้กูก็รู้อยู่แล้วอะ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ
บางครั้งที่กูเงียบหายไป ไม่โทรไปทั้งวัน
เธอก็บอกว่าคิดถึงกูเหมือนกัน ที่ไม่ได้คุยกัน
ที่กูเงียบไปเพราะมีอยู่ช่วงนึงที่เธอทำงานมาเหนื่อยๆ
แล้วกูชอบโทรไปบ่อยๆถ้าไรซ้ำซาก
จนตอนนี้ กูไม่ค่อยโทรไป ปล่อยให้มีเวลาเป็นส่วยตัวบ้าง
เธอก็บอกว่าอยากให้กูลองคุยกับคนอื่นบ้าง
แต่เธอก็รู้นิสัยกูอะ ว่าถ้ากูจาคุยกับใครกูคงต้องเลิกกับคนเก่าก่อน
กูว่ากูเนี้ยโชคดีแระ
แบบว่ามีไรก็พูดกันตรงๆ
ใครโทรมาจีบ เอาเบอร์มากจากไหน ให้ไปเองเพราะมันเป็นมารยาทก็มี
ถึงตรงนี้บางคนอาจคิดว่า เชื่อได้หมดหรอ? กูรู้ว่ามีคนแอบคิด
งั้นขอถาม ถ้ามึงไม่เชื่อใจแฟนตัวเอง มึงก็อย่ามีเลยดีกว่า
มันเป็นการพิสูตรด้วยว่า
แฟนของเราจะพูดจริงแค่ไหน เพราะเคยบอกกันแล้วว่าจะบอกทุกอย่าง
สมมติว่าแฟนเราคุยกับคนอื่น แล้วบอกเราตรงๆ
มันยังจะดีกว่าที่รู้จากปากคนอื่น
เพราะถ้ารู้จากคนอื่น แมร็งจะเสียความรู้สึกมากกกก
พอดีกูเคยเจอแล้ว กับคนอื่นน่ะ
กูถึงบอกไงว่ากูโชคดีมาก ที่มีแฟนอย่างเธอ
เวลาไปเที่ยวต่างคนก็ต่างเปิดโอกาศ
บางคนคงนึกว่า บ้ากันรึป่าว่ะ ทำไมไม่ห่วงแฟนตัวเอง
ไอ้จริงๆมันก็มีบ้างอะแหละ แต่มันก็อยู่ในสายตาเรา
คนไหนไม่สวยไม่หล่อก็ไม่ผ่าน 555
แค่คุยเล่นเท่านั้น อย่าสานสัมพันธ์ต่อ เธอบอกกูไว้
เพราะฉะนั้นต่างคนต่างก็ไม่ทำ
ถ้าไม่เชื่อใจกันก็อย่าคบกันเลยดีกว่า กูว่างั้นน่ะ
เราแค่มีเหตุผลให้กัน เข้าใจกัน มันก็น่าจะพอ
เราสองคนยังรักกันเหมือนเดิม
แต่บางครั้งความคิดเราก็ไม่เหมือนกันเลยน่ะ
กูเนี้ยความคิดกูอะเด็กมากกว่าเธอเยอะ
คุยกันบางเรื่องกูอะต้องฟังเธอมากกว่าเพราะเธอมีความคิดเป็นผู้ใหญ่กว่า
กูอะคิดช้า เรื่องบางเรื่องที่ละเอียดๆกูก็ชอบมองข้ามไป
ถึงว่าล่ะ เธอถึงชอบบอกว่ากูไม่รู้จักเธอเลย
จิงๆอะกูรู้น่ะ แต่กูเนี้ยอะน่ะไม่ได้เรื่องเลยว่ะ
แล้วกูก็เป็นคนจริงจังมากไป
เวลาอยู่กับแฟนเนี้ยทำไมไม่เฮฮาเหมือนเวลาอยู่กับเพื่อนเลยอะ
จริงๆแล้วกูก็อย่างทำให้แฟนหัวเราะได้เหมือนกัน
แต่บางครั้งเวลาเธอทำงานมาเหนือยๆ
กูกลับคิดว่ามาตลกตอนนี้คงไม่ดีมั้ง
เดี๋ยวจะพาลโมโหใส่
แต่ที่ไหนได้การพูดอะไรขำมันช่วยให้รู้สึกดีมากกว่าอีก
ก็อย่างที่บอกอะแหละ กูอะเป็นคนคิดน้อยยยย
เพื่อนๆก็รุ้ว่ากูเนี้ยตลก ปัญญาอ่อนขนาดไหน
แต่พออยู่กับแฟนปุ๊บ กูเนี้ยต่อมจิงจังแมร็งมากจากไหนไม่รู้
จิงๆกูก็ตลกน่ะ แต่คงไม่ถูกเวลาล่ะมั้ง
เหอะๆ กูต้องเปลี่ยนตัวเองไหม๊?
แต่อย่างใช้คำว่า "เปลี่ยน" ให้ใช้คำว่า "ปรับ" แทนดูดีกว่าม่ะ
กูคงต้องปรับไรอีกเยอะ
ทั้งความคิดที่เด็กกว่าอายุของกูเนี้ย
อะไรหลายๆอย่างดูจะไม่เข้ากันซะหมด
กูว่าน่ะเธออะโชคร้ายชิบหายเลยที่มีแฟนอย่างกูเนี้ย
แต่กูอะโชคดี เพราะถ้าไม่ได้คบกับเธอ
ก็คงเป็นคนไม่มีความคิดอยู่ตลอดไปอะมั้ง
แต่อย่าใช้เวลามากไปแล้วกันน่ะกู
เตือนตัวเองไว้ คำว่ารักไม่พอหลอกน่ะ
ขอเน้นอีกที ว่าต้องเข้าใจกัน และต้องเป็นตัวของตัวเองด้วย
และอีกอย่าง อาการขี้ลืมของกูเนี้ย เมื่อไรจาหาย
ใส่ใจกันเยอะๆน่ะ ดูแลกันให้มากๆ
แล้วทุกอย่างก็จะดีเอง
หน้าตากูไม่ค่อยเหมือนคน in loveเลยโน๊ะ
คิดมากเกินไปป่าวเนี้ย
ไม่เกินไปหลอก แค่เกินกว่ามนุษย์ธรรมดาเท่านั้นเอง
เอ๊ะ..ยังไง
วันนี้อัพซะเยอะเลยน่ะ
ปีหมูไม่หมูจริงๆซะด้วย
ปีนี้ต้องระวังตัวไว้เยอะๆเลยน่ะทุกคน
มีเรื่องไม่ดีๆผ่านมาเยอะเหลือเกิน
ไหนจะระเบิด
กูก็ไม่ทราบพ่อทราบแม่มึงว่าจะวางทำไมนัก
มีความสุขมากกกก หนุกหนานๆ
ถ้าเป็นลูกเมีย ครอบครัวมึงมาโดนระเบิดที่มึงทำเองจารู้สึกไงว่ะ
ยังสนุกออกกันอยู่รึป่าว
เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างเถอะ
เอาล่ะ พอกันที
ปีใหม่ หนังหน้าแบบกูเนี้ยยยย
กูจาเป็นคนใหม่ ที่สดใส่กว่าเดิม
น่านนนน ยังกะโฆษณาทีวี
กูจะปรับปรุงตัวใหม่อย่างแรง
ทุกเรื่องที่ไม่ดีกูจาไม่ทำ
กูจาตั้งใจเรียน และจาทำทุกอย่างให้ดีกว่าเดิม
ส่วนเธอ อะไรที่เค้าทำไม่ดีทำไม่ถูดเธอบอกเราน่ะ
ไม่ต้องรอจนทนไม่ได้ เธอพูดทุกเรื่องอยู่แล้ว
และสุดท้าย กูรักทูกกกกคนน่า...
ไปแระ บายยยย
Lomographic Life*
